justbesilly.punt.nl
Laatste artikelen
14 november 2004
Ergens in Oktober begon Sylvia er over. Ze wilde een hondje...een eigen hondje. Meestal net wanneer wij samen boven op bed lagen te keuvelen begon ze er over. " Mam, zou het kunnen",  "Mam, ik wil dat nog zo graag",      " Mam, wil jij het er met pappa over hebben"," Mam, ik wil een echt knuffelhondje", " Mam, het lijkt me zo fijn een eigen knuffelhondje",  " Mam, heb je het er al over gehad'. Ze wist wel bij wie ze moest zijn....Maar het waren best wel moeilijke vragen. O, ja mijn hart was er goed genoeg voor, maar we hadden al 3 katten en een hond...en dan nog een hondje. En anderzijds kon ik het zo goed begrijpen dat Sylvia dit wilde. Ze had het tenslotte van niemand vreemd. Moeilijk, heel moeilijk....Ankie, mijn vriendin, kwam met een idee. Probeer eerst een leenhond, neem Binkie maar mee. Binkie was 1 van haar 2 Jack Russels. Een scheet van een hondje. Zo gezegd, zo gedaan. Binkie kwam bij ons overdag.
 
Maar Binkie was nog jong en vooral lekker ondeugend. Hij vond het geweldig om de katten op te jagen en bovenop Syl te springen. Een geweldig hondje, maar voor Sylvia was het te druk. Dit was helaas niet de oplossing. Dus begon Sylvia opnieuw. " Mam, kan het echt niet een eigen hondje", " Mam, ik zou het zoooo graag willen"
Ach, wat kon het mij ook schelen...als ik haar daar nog blij mee zou kunnen maken. Alleen Ruud moest nog aan het idee wennen....die had iets meer tijd nodig. Op een gegeven moment werd ik gebeld door Ankie. ' Ing, Ik heb een ontzettend leuk hondje gezien. Dat is hem! Ik weet het zeker!" Ik ging op internet kijken en las het verhaal en zag de foto's. Tsja, wat moet je dan..... en opeens ging het heel snel allemaal. Ankie en Marianne kwamen bij Sylvia om haar af te leiden en Ruud en ik gingen naar het hondje kijken. Het hondje woonde nog al ver weg. Ik ben vergeten waar het precies was, maar het een flink stuk rijden. Helemaal in de weilanden stond er een grote boerderij. Prachtig mooi en met een grond er om heen....ongelooflijk! Daar moest Roderijk ergens zijn, want zo heette het hondje. Geschrokken ontdekten we dat Roderijk helemaal alleen in het achterhuis zat.En dat terwijl er overal op het terrein honden en katten liepen. Zo zielig.... Roderijk kwam gelijk enthousiast naar ons toe......wat een scheet van hond! We waren om! Roderijk mocht mee en ging gelijk op schoot voorin de auto, triomfantelijk uit het raam kijkend. Ondertussen kreeg ik natuurlijk het ene na het andere sms-je van Sylvia." En???, Zijn jullie eral?? " En, hoe is ie?"  Stiknerveus, was ze!
En zo kwam op 14 november 2004 Roderijk bij ons wonen. Roderijk was een Jack Russell van 1 1/2 jaar oud en had toen al 2 bazen gehad. Syl was er helemaal gek mee, maar de naam vond ze helemaal niks. En gelijk had ze! Heel snel werd Roderijk hernoemd en Roderijk werd Sjors. Een perfecte naam voor dit hondje!
Sjors was geweldig voor Sylvia. Hij lag heel veel bij haar op bed te knuffelen. Hij kon het geweldig goed met Cera vinden. Die twee honden speelden ontzettend leuk met elkaar, en Syl kon er enorm van genieten. Het was echt geweldig om te zien dat Sylvia zo blij was met haar enige echte eigen hondje.

Op 20 november kwamen Marianne en Rudi Sylvia ophalen om Sjors uit te laten bij de plassen.Dit wilde ze graag. Het waren uitstapjes die bijna niet meer te doen waren voor Sylvia. Veel kon Sylvia niet meer doen. Haar hoofdpijn was vaak ondraaglijk, slikken werd steeds moeilijker. Ze ging hard achteruit. Ze lag steeds meer op bed....maarnu wel altijd met haar trouwe eigen vriend!
Want dat was Sjors...verschrikkelijk trouw en lief voor Sylvia. Syl had haar eigen knuffelhondje!

Lees meer...   (1 reactie)
Het laatste uitstapje.....
Nadat Sjors bij ons was komen wonen, ging Sylvia steeds harder achteruit.....Sylvia lag steeds vaker op bed. Het laatste uitstapje bleek een Eftelingarrangement, welk we gekregen hadden. Ik kijk er met veel gemengde gevoelens op terug. Eigenlijk kon Sylvia dat niet aan, maar ze wilde nog zo graag. Wat doe je dan? We zijn gegaan, maar het was heftig. In de middag was er een voorstelling. Hier ging het niet goed met Sylvia. Haar hoofdpijn was te erg en we wilden de zaal verlaten. Maar dit gaf problemen want we bleken dusdanig ingemetseld te zitten dat we de zaal niet zo maar konden verlaten met haar rolstoel. Sylvia wilde niet, dat er teveel stennis veroorzaakt werd in de zaal. Het gevolg was dat ze pertinent wilde wachten tot de pauze. Ze wist wat dat betreft heel goed wat ze wel of niet wilde. Erbarmelijk vond ik het om aan te zien. Pfff,en wat duurt het dan lang voor het pauze is......Uiteindelijk waren we op de hotelkamer en daar hebben we de tijd voornamelijk doorgebracht, want naar huis...nee, dat wilde Syl niet, hoor! We waren toch met zijn viertjes op de hotelkamer? En dan was het goed, dus we zijn tot de volgende ochtend gebeven en toen wel eerder huiswaarts gegaan. De zorg van het personeel van het Efteling hotel was enorm goed. Zij begrepen  heel goed dat we in een ongewone situatie verkeerden en zorgden er voor dat we op de hotelkamer eten kregen.
En hoe ging t met Syl? Ik weet niet hoe ze het deed, maar zij genoot...zij genoot simpelweg omdat we met zijn viertjes in een hotelkamer op bed het gezellig maakten met elkaar. Zij pakte ' gewoon'  die hele kleine genietmomentjes die over bleven. 
Ik had ongelooflijk veel gemengde gevoelens. Emotioneel werd ik heen en weer geslingerd. Ik vond het fijn dat Syl van die hele kleine dingetjes nog echt kon genieten, want dat deed ze.  Ik werd afwisselend overmand door twijfels. Was het wel goed dat we gegaan waren? Had ik haar hier niet moeten beschermen?  Is het niet onverantwoord dat we weggegaan zijn?  Vragen, vragen en nog eens vragen....vermengde gevoelens van angst, twijfels en toch ook van die genietmomentjes wanneer het wel even beter met haar ging en ik haar genietende snuitje zag. Ik keutelde dan zo heerlijk samen met haar op bed en onze echte meidengiechels waren er nog steeds. En wanneer ik op zo'n moment naar haar keek, wist ik dat t goed was. Zij wilde dit zo graag en voor haar waren die kleine genietmomentjes ongelooflijk belangrijk. Wie was ik dan om daar in in te grijpen?
Thuis werd er in die tijd een ziekenhuisbed in de huiskamer geplaatst. Hier lag Sylvia overdag in. Inmiddels kwam ze eigenlijk niet meer van bed.  's Nachts wilde zij pertinent boven slapen en bracht Ruud haar boven. Hier sliep ze nog steeds bij ons op de slaapkamer. Vaak voelde ik 's nachts haar hand over mij heengaan om even te controleren of ik er nog lag. Zelf lag ik uren naar haar te staren wanneer ze lag te slapen, kroelde regelmatig door haar haren.....Ik zoog haar helemaal in mij op.
Langzamerhand moesten afspraken afgezegd worden, omdat Sylvia het niet meer aan kon. Ze ging zich steeds meer afsluiten van de wereld om haar heen. De wereld werd kleiner en kleiner....
 
 Sjors was ook bijna altijd bij haar op bed
Lees meer...
Bezoek van school, vrijdag 3 december 2004,
 
Sylvia werd zieker en zieker. De hoofdpijnen waren ondraaglijk.  Haar interesse in de buitenwereld werd merkbaar kleiner. Ze lag alleen nog maar op bed en sliep vaker. Ze wilde  heel graag Sjors bij haar hebben. En Sjors was trouw....hij lag bijna altijd tegen haar aan op bed. Morfinepleister werden verhoogd om die afschuwelijke hoofdpijn te bestrijden, maar dat wilde maar niet lukken. Machteloos voelde ik me te zien, dat die pijnen niet te bestrijden waren. Inmiddels werd er al gesproken om de morfinepomp aan te gaan sluiten. Bezoek gingen we op Sylvia's verzoek minimaliseren. Sylvia wilde niet meer dat iedereen kwam, maar wel het bezoek wat die vrijdag zou komen. Syl kreeg bezoek van haar klas. Dat vond Syl heel fijn. Mijn bewondering was al de hele ziekte periode groot voor de wijze, waarop haar mentor en klasgenoten omgingen met Sylvia. Trouw kreeg Sylvia bezoek en kaartjes....zo lief en zo fijn voor Syl! Sylvia's ogen gingen altijd glimmen wanneer ze iets van 'haar meiden en jongens' hoorde. Nu zouden een paar klasgenoten samen met de mentor langskomen, want ze hadden een verrassing voor Sylvia! 
En een leuke verrassing, want de klas had geld ingezameld. Ik wist stiekem al waarvoor, maar moest natuurlijk mijn mond houden. In de ochtend kwamen ze dan, een aantal klasgenoten met de mentor. Het was best wel druk. Sylvia kreeg een prachtige grote kaart waar alle klasgenoten iets op geschreven hadden. Sylvia wilde het graag lezen, maar dit lukte niet meer. Ze deed even haar best, maar snel legde ze de kaart al weg. Daarna werd Sylvia bedolven onder kadootjes....kadootjes niet voor haar, maar jawel allemaal voor HAAR Sjors! Het was leuk, maar ook moeilijk....moeilijk omdat ik zag dat Sylvia het niet meer kon volgen wat er allemaal gebeurde. Het lukte haar niet meer met haar klasgenoten te praten. Ze reageerde nauwelijks op wat er gezegd werd. Het was haar te veel...... 

Nadat de visite vertrokken was, was Sylvia ongelooflijk moe. Het was schrijnend te zien hoe verdrietig Sylvia hier van werd. Ze was voor de komst van haar klas zo blij, maar merkte zelf ook dat het haar niet meer lukte om te reageren op wat er om haar heen gebeurde. Ze viel in een diepe slaap, zo moe was ze. 's Avonds toen ze weer een beetje uitgerust was, ben ik bij haar gekropen op bed. Lekker tegen haar aan. Dit deed ik elke dag, want dat vonden we allebei heerlijk. Samen hebben we alle kadootjes en kaart rustig bekeken. Ze had geen idee wat ze allemaal gekregen had. En, jawel hoor toen kwam haar oude vertrouwde glimlach weer te voorschijn. Ze vond 't geweldig, alleen met alle visite erbij lukte het haar niet meer om bij te houden. Dat ging niet meer.
Lees meer...
Van jeugdsentiment naar een kostbaar kado,
 
De laatste dagen lag Sylvia veel te slapen op het bed in de huiskamer.Als zij wakker was, ging ik lekker bij haar op bed liggen. O, ja daar genoot ze van, lekker kroelen en als de hoofdpijn even draaglijk was heerlijk samen keutelen. Meer kon Sylvia niet die laatste dagen, maar ze pakte nog steeds haar eigen kleine genietmomentjes.
Elke avond wilde ze beslist naar boven gebracht worden om te gaan slapen. Samen beneden slapen was voor haar echt geen optie, terwijl wij soms het gevoel hadden, dat het gesjouw naar boven voor haar vervelend was. Maar nee hoor, wat dat betreft wist Syllie precies wat ze wilde. Gewoon boven bij ons op slaapkamer slapen, net als die andere maanden. Daar was het veilig, dat vond ze prettig.
De pijn was inmiddels echt ondraaglijk, alleen tussendoor had ze nog momentjes dat 'het wel ging'  Bezoek werd door ons afgezegd, want Sylvia wilde het niet meer. Ze kon het niet meer opbrengen om zich te richten op andere mensen. Dat was haar echt teveel. En toch, opeens was er die ene avond. Eerlijk gezegd weet ik niet meer precies of het de zondag- of maandagavond was. Maar dat het bijzonder was, ach het verwarmt me al wanneer ik het opschrijf. Al weken was het zo  moeilijk vanwege haar achteruitgang, onze machteloosheid dat die afschuwelijk pijn niet onderdrukt kon worden, machteloosheid tegen het verder wegglijden van ons meisje en zelf niets kunnen doen, angsten, onzekerheden, noem maar op.... en dan opeens onverwacht een kadootje: een hele bijzondere avond.
We waren op tijd naar bed.  Syl wilde vaak vroeg naar boven. Soms gingen we samen mee, soms ik alleen. Het hing een beetje af waar Alex was, want we wilden er voor hem ook helemaal zijn. Die avond gingen we met zijn drietjes. Er was een concert van Queen op de televisie. Tsja, jeugdsentiment voor ons en Syl vond het een goed idee om daar naar te kijken. Meestal zakte ze al weg in slaap, maar nu ging het anders. Syl werd gedurende het concert steeds helderder en vrolijker. Ze kwam helemaal bij en genieten dat ze deed! Niet te beschrijven zoals zij genoot. Hoofdpijn was ver weg op de achtergrond, ze kon het moment pakken en dat deed ze met volle teugen! Tsjonge, wat was dat fijn en bijzonder om zo geheel onverwacht met zijn drietjes dit mooie concert te beleven. Samen luisterend, samen zingend en vooral samen zo genietend. De sfeer van die avond is moeilijk over te brengen in een schrijven als dit, woorden blijven dan toch maar woorden....Maar dat het gevoel bijzonder was, vertelt ons gevoel nu wanneer we Queen horen.  Zoals Queen die avond eerst jeugdsentiment was, brengt het ons tegenwoordig naar dat warme gevoel van ons bijzondere genieten samen met ons meisje......we zijn dankbaar voor dat bijzonder kostbare kado!
Lees meer...
De avond van 7 december en de dag van 8 december 2004....
 
Alex had in die tijd  nog maar heel net verkering met Rianne en echt een avondje met elkaar hadden we nog niet kunnen doorbrengen. Deze avond zouden we dat doen. Alex en Rianne bleven samen thuis. Tsja, het had eigenlijk het eerste avondje met zijn vijven moeten worden, maar t liep helaas anders. Och, och wat leefden we toch in een bizarre situatie....dit hadden we ons toch heel anders voorgesteld. 
Rianne belandde in een gezinssituatie die je je als jonge meid niet voor kunt stellen. En Syl wilde dit zo graag mee beleven. Haar broer een vriendin, jeetje spannend toch?
Maar wat voelde Sylvia zich beroerd, zo ongelooflijk beroerd. Ik lag bij haar op het bed in de huiskamer en ze probeerde zich wel heel even te mengen in het gezelschap maar het lukte haar echt niet. Haar hoofdpijn was onmenslijk, echt niet te dragen. Al heel snel gaf ze aan naar boven te willen. Ze was echter zo beroerd, dat wij zelfs het naar boven dragen te belastend voor haar vonden. Ondanks ons pogen om samen met mij beneden te blijven. Ruud, Alex en Rianne zouden wel weg gaan en beneden slapen konden we toch ook samen doen etc. etc.... Nee,  Syl was heel pertinent in haar mening! Ze wilde maar 1 ding en dat was naar boven! Ach, ach wat was ons meisje ziek.....Ruud heeft haar zo voorzichtig mogelijk naar boven gedragen en in bed gelegd. We hadden die avond extra morfine gekregen, die wij via een pomp moesten toedienen, ik dacht, om de 3 uur. De volgende dag zou ze aan de automatische morfinepomp komen te liggen. De rest van de avond ben ik bij haar gebleven. In de nacht hebben we om de  3 uur, haar de extra morfine toegediend. De hele nacht lag ze rustig te slapen, maar opeens in de vroege ochtend was ze gloeiend heet en totaal onbereikbaar....ze leek in  een diepe coma te liggen.
O, wat schrokken we, niet te beschrijven wat er dan door je heen gaat....paniek, onmacht alles wat je je maar voelen kunt. Nog nooit heb ik zo snel de huisarts gebeld en gelukkig kwam ze snel. Ze kwam binnen en had  ontluisterende woorden. Ik kan ze niet eens herhalen, zo schokkend als de huisarts ons vertelde dat Syl in coma lag en beslist niet meer bij zou komen. We moesten de mensen die nog afscheid van haar wilden nemen maar gaan waarschuwen, zei ze.
Vreeslijk wat er dan allemaal door je heen gaat. Al die tijd wisten we dat zou gaan gebeuren, maar als het moment dan daar is, ben je zo in shock. Het is zo ontluisterend....
Sylvia werd verzorgd en goed in bed gelegd en langzamerhand kwamen familie en vrienden langs om afscheid te nemen.  En wij, wij waren totaal van slag, wilden geen moment bij haar weg en lieten alles over ons heenkomen.
Syl had erg hoge koorts en was erg onrustig. De huisarts kwam regelmatig langs en hielp daar waar het kon. Hoe lang het nog zou duren wist ze niet, maar dat Syl al heel ver weg was daar was ze heel zeker van. Het was afschuwelijk hoe onrustig Syl in haar bed lag. Verschrikkelijk, die hoge koorts maar vooral ook haar onrust. Het was zo duidelijk dat ze in een hele onrustige coma lag. En wat is het moeilijk om niets voor haar te kunnen doen. Machteloos, compleet machteloos waren we....
 
En toch...wat toen gebeurde was het ons gegunde wonder! Het wonder wat in ieder geval de huisarts voor onmogelijk had gehouden. Syl kwam bij, weliswaar heel langzaam. maar ze kwam helemaal bij. We hadden weer helemaal contact met haar! Wat er in die tijd gebeurde, dat Sylvia weer bij was, is met geen pen te beschrijven. Ons krachtige meisje vond het haar tijd nog niet, ze wilde nog niet gaan, dat kon nog helemaal niet! Want zij wilde geheel op haar eigen wijze afscheid nemen! En dat, dat heeft ze gedaan! Op een prachtige Syl wijze heeft ze van haar Alex en haar pappa en mamma op bijzondere, indrukwekkende, mooie wijze afscheid genomen.  We houden dat verder voor ons zelf, maar dat het indrukwekkend en heel erg Syl was, moge duidelijk zijn. We wilden dat moment eeuwig vast houden, niet los laten, vooral haar vast houden....maar ook dat was onmogelijk en na een tijd zakte Syl langzaam weer weg in coma. Dit keer was haar coma wel heel anders, nu was ze rustig, heel rustig. Haar koorts was minder heftig. Ja ons Syllie had gedaan wat ze nog wilde doen......hoe kan t ook anders. En wij? Wij gingen met ons vieren de nacht in. Ruud, Alex en ik bleven deze nacht waken bij ons Syllie.  
Lees meer...
15 december 2004, de begrafenis van Sylvia
 
Ik vind het moeilijk om over het definitieve afscheid te schrijven. Ik ben er meerdere keren voor gaan zitten, maar het is zo moeilijk dat dit dan ook vaak niet lukte.  De pijn, het verdriet te beschrijven ...ik kan het niet in woorden uitdrukken 

Het afscheid was bijzonder, groots, zoveel mensen, zoveel bloemen, zoveel stilte, zoveel liefde, zoveel warmte, zo Sylvia-waardig maar voor ons zo zwaar...Geen woorden welke mijn beleving omvatten, geen woorden die mijn emoties kunnen uitdrukken en geen woorden die mijn dank voor alles wat en iedereen die ons steunde kunnen beschrijven en vooral geen woorden voor mijn grenzeloze bewondering waarop Sylvia haar ziekte heeft gedragen.
 
De  13 maanden tijdens Sylvia's ziekte
de dagen na haar overlijden dat Syl nog onder ons was
 en het definitieve afscheid
 
Zoveel emoties....
 
 
Mijn vertellen is nu zwijgen en bij haar in gedachten zijn
 

             

 
In ons leven blijf jij, lieve lieve Syllie, elke dag
 
 
 
 
 
 
Onze  liefde is onsterfelijk.
 
Zo dapper
Zo vrolijk
Zo lief
 
kussss,
                Mamma
 
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl