justbesilly.punt.nl
Het ging beter met Sylvia
Het ging beter met Sylvia,
 
Langzamerhand kreeg Sylvia meer energie. De nawerkingen van medicatie en bestraling trokken weg. Syl kreeg weer zin in alles. Sylvia veranderde wel erg in hele korte tijd. Uiterlijk leek het of er niets aan de hand was, maar dat was zeker niet waar.
Het leven hield nu in af en toe op controle naar het ziekenhuis en verder het gewone leven weer oppakken. Gewoon naar school, gewoon huiswerk maken, gewoon sporten, gewoon wedstrijden spelen, gewoon met vriendinnen giebelen en geiten....gewoon....het was wat het  leek te zijn: allemaal zo gewoon. Maar dat was het allesbehalve..... innerlijk bleven zich bij ieder van ons vele en heftige conflicten afspelen.
 
Syl werd een echt dametje. Het was erg te merken aan uiterlijke veranderingen, maar ook haar gedrag veranderde. Ze begon behoorlijk te puberen en ze werd  veel volwassener, vooral  in haar gesprekken.
Het wisselde elkaar af...het was het zoeken naar een manier hoe ze met alles om moest gaan. Ze wilde alles uit het leven halen, maar anderzijds wist ze zo goed dat haar leven nog maar kort zou zijn. Het moet een enorm  gevecht voor haar geweest zijn. Niet dat ze er over sprak, want het was het gevecht wat ze alleen vocht. Ze wilde anderen er niet mee lastig vallen.
Aan kleine dingetjes merkte ik haar gevecht....ze zocht naar haar veiligheid door continue contact met me te houden via sms of veel lichamenlijk contact te zoeken wanneer we allebei thuis waren. Het slapen bij ons op de kamer was ook een duidelijke aanwijzing, dat ze het moeilijk had. Het was heel belangrijk voor haar die veiligheid. Ze heeft nog een enkele keer geprobeerd om alleen op haar kamer te slapen, maar dan ging het niet goed. Dan werd ze bang.
 Er waren bijzondere momenten zo in die nachten. We waren dan echt met zijn drietjes en konden af en toe heerlijk gek doen. Ik weet nog van een keer dat we geen van allen konden slapen en midden in de nacht ijs op bed hebben zitten te eten. Het waren ook die momenten dat ik uren naar haar heb liggen staren als ze lag te slapen.....alles van haar in mij op zoog en zo besefte dat ik haar kwijt zou raken.  
 
Over haar ziekte  wilde ze niet praten. En dat was iets wat ik heel goed kon begrijpen maar heel moeilijk vond. Soms was je innerlijk conflict zo groot dat je het gevoel had uit elkaar te barsten....
Voor ons was het dan ook zo zoeken hoe met alles om te gaan. Het was moeilijk om te bepalen wat nu de grenzen waren. In een normale situatie al lastig maar nu helemaal, want het was zo begrijpelijk dat Syl alles uit haar leventje wilde halen wat mogelijk was. Alleen zijn grenzen ook noodzakelijk en waar lagen die grenzen dan nu???  Ik heb er velen verlegd.....
Gevoel en verstand waren vaak in conflict. Alles, werkelijk alles, wilden we zo leuk en prettig mogelijk voor Sylvia maken, maar verantwoord moest het blijven.
En zo vochten wij, naast onze emoties, tussen verantwoordelijkheid en begrip voor een kort leven......een bikkelhard en onaanvaardbaar gevecht.
 
Naast het zoeken van: hoe om te gaan met alle emoties en veranderingen, wilden wij vooral vele leuke dingen doen. En vooral die dingen die Sylvia graag wilde doen. Syl was een enorm gezelschapsdier. Familie, vrienden, vriendinnen....als die om haar heen waren genoot ze enorm.
 
En zo gingen we een tijd in waarin we heel veel met ons vieren hebben gedaan, maar waarin Syl ook nog veel met vrienden en vriendinnen heeft kunnen doen.
 
 
 
De komende tijd zal ik over enkele activiteiten schrijven.
 

Reacties

annelies op 07-12-2006 09:11
Wow ben je Sylls verhaal aan het vertellen hier? mooi, maar zwaar voor je?!
Liefs en bedankt voor het delen.
heel veel kracht 2 jaar al zonder je meissie.....
Liefs annelies
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl