justbesilly.punt.nl
De bestralingen
De bestralingen,  
                                                                                                            
De periode van bestralingen was een ongelooflijke bizarre periode....het was het leven van twee totaal verschillende werelden door elkaar verweven en waar je met je gevoel en verstand niet bij kunt.
Op het ene moment van de dag naar het ziekenhuis en daar bestraald worden voor je hersentumor en op het andere moment van de dag  ' gewoon'  naar school, sporten, met de meiden giechelen enz. enz. 
 Sylvia moest elke doordeweekse dag bestraald worden. Tijden en lokaties waren enorm wisselend.Dat maakte het er niet gemakkelijker op om je een heel klein beetje aan te kunnen passen aan deze bizarre omstandigheden. 
Soms werden tijden plotseling verzet en één keer was het apparaat kapot en belandden we in een andere lokatie. Hier hebben we verschrikkelijk lang moeten wachten. Uiteindelijk waren we als allerlaatste aan de beurt om half tien s avonds.
Meerdere keren moesten we ook nog  door naar de oncoloog, de neuroloog of er moest een scan gemaakt worden. Tijden sloten niet op elkaar aan en  vooral dan werd je geduld nog eens op de proef gesteld. Het was het leven in het ziekenhuis......de volle confrontatie met het zo ziek zijn....
Anderzijds wilden we proberen ook het 'gewone' leven zoveel mogelijk door te laten gaan. Dus brachten we (of haalden) we Syl voor (of na) de bestralingen naar school.  Het was voor haar belangrijk onder haar vrienden en vriendinnen te blijven. En dat deed ze ook heel graag. Ze probeerde zelfs op haar manier haar huiswerk te maken. In de weekenden ging ze naar de waterpolo met de wedstrijden mee doen en doordeweeks bleef ze trouw trainen. Natuurlijk ging ze ook paardrijden. Naar ' haar'  Silvester...want die was  o zo belangrijk voor haar.De verbondenheid met dat paardje heb ik altijd zo bijzonder gevonden. Daar kon ze haar verdriet en angst kwijt. Ik ben er dan ook van overtuigd dat ze Silvester vele vele diepe gevoelens toevertrouwd heeft.
 
 
Silvester
 
September is bij ons ook de maand van onze verjaardagen. Zowel Ruud, Sylvia als ik zijn jarig in september. Dagen, die voor ons, nu vol met tegenstrijdige gevoelens zaten. Je wist dat je het gewoon moest vieren...maar wat er allemaal wel niet door ons heen ging was ongelooflijk bizar en vooral ook moeilijk in evenwicht te brengen. Sylvia haar verjaardag was een dag vol met visite...zo vol was het nog nooit geweest. Sylvia genoot er enorm van, maar had het ook in de gaten dat het ongewoon druk was. Ze merkte het duidelijk op...Ze ging de dag zelf op in alle aandacht, maar concludeerde later wel op haar nuchtere manier: ' wat een belangstelling he"  En dat zinnetje is mij bij gebleven...ja wat een belangstelling, ze had gelijk ja....maar ja niemand wist of Sylvia 15 mocht worden....was het haar laatste verjaardag of nog niet??
Mijn innerlijk conflict was zo enorm groot: de laatste of nog niet....en vieren ja dat moet, maar eigenlijk heb je niks te vieren, laat staan blij zijn...en als het conflict in mijn hoofd als zo groot was, als de tegenstrijdige gevoelens bij mij al zo bizar waren wat moet er dan wel niet in het hoofd van mijn lieve meisje om gegaan zijn. Dat blijft voor mij onthutsend en onverteerbaar...wat moet er allemaal wel niet bij mijn meisje door het hoofd gegaan zijn....
Dat ene zinnetje was voor mij dan ook haar boodschap dat ze het allemaal heel goed besefte en het conflict in haar minstens zo groot was als bij ons.....maar weer was ze zo sterk om door te  leven en toch volop te genieten op dat soort momenten. Zo knap, zo lief, zo bewonderenswaardig........
En ondertussen gingen die bestralingen maar door..........we hadden er op haar verjaardag nog maar 10 gehad. Ook nog na die 10 bestralingen krimpte ik elke keer ineen als ik haar op de tafel zag liggen met dat afschuwelijke masker en  haar knuffeltje in haar handen. Elke keer koste het mij moeite om haar daar alleen te laten liggen....Het is voor eeuwig  op mijn netvlies gegrift....
De invloed van het bestralen was inmiddels duidelijk merkbaar. Haar klachten waren na 2 keer bestralen al helemaal verdwenen...geen dubbel zien...geen hoofdpijn...ongelooflijk zo snel als dat effect had.
Maar naast dat prettige  effect waren er ook andere bijwerkingen die schokkend en naar waren.
Schokkend was het moment dat Sylvia op de bank het eerste plukje haar in handen hield. Ik zag het gebeuren. Zo maar opeens zat ze daar strak naar dat plukje haar te staren.....Snel heb ik haar in mijn armen genomen en de tranen kwamen....even, heel even....om zich vervolgens weer te herstellen.
Ze wilde precies weten waar en hoeveel haren er weg waren. Vanaf dat moment verloor ze vaker meerdere plukjes haar. Precies op de plekken waar ze bestraald werd. Elke keer wilde ze precies weten hoeveel en waar de haren vandaan kwamen.
Ze werd niet helemaal kaal en het was ook niet echt zichtbaar wanneer je het niet zou weten.Ze heeft het geaccepteerd.
Waar ze veel meer problemen mee had was dat ze door de dexamethason dikker en dikker werd. Dat vond ze verschrikkelijk...op een gegeven moment wilde ze eigenlijk niet meer in de spiegel kijken, want haar gezicht vond ze afschuwelijk.
Ook de vermoeidheid ging parten spelen. Inmiddels bleef ze regelmatig thuis van school omdat ze te moe was. Zowel het heen en weer reizen, de spanning om te bestralen en het effect van bestralen ging zijn tol eisen. We namen het er gewoon van...wanneer ze wilden rusten, gingen we samen naar bed  en lagen daar heerlijk te keuvelen en wanneer ze de stad in wilde dan deden we dat en liepen we daar lekker te keutelen. Het was voor haar erg belangrijk dat ik in de buurt was....dan voelde ze zich prettig, veiliger en zekerder....Op die manier begreep ik haar innerlijke conflicten, want er over praten wilde en/of kon ze niet.....Ook 's nachts sliep ze bij ons op de kamer. Voor haar heel belangrijk....voor ons een gevoel van saamhorigheid en ze was daarmee ook heerlijk in de buurt.
En het bestralen ging door, elke dag weer.In die periode van bestralen werd er ook door Stichting Doe een Wens contact met ons opgenomen en hier wil ik de volgende keer iets meer over vertellen.
                                

Reacties

karin bontenbal op 08-07-2006 21:46
Wat een meid is zij toch, wat goed dat elke vervelende wending die het bestralen nam zo goed mogelijk probeerde aan te pakken.
zoals je zelf zegt, " bewonderingswaardig"
liefs karin
(wat betreft contact met silvester, dat kan echt heel diep gegaan zijn, die dieren kunnen meer dan wij weten, ben ik van overtuigt)
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl