justbesilly.punt.nl
7 september 2003
7 september 2003,
Na een raar weekend waarin we erg moeiljk onze draai konden vinden, gingen we met zijn drieen naar het Sophia voor de eerste bestraling. Syl was erg zenuwachtig en wij  met haar......Het idee dat ze gingen bestralen op haar hersenen, vond ik zo ongelooflijk eng. De precisie waar ze mee te werk waren gegaan bij de voorbereidingen, was niet voldoende om me gerust te stellen. Het blijft milimeterwerk, dus kon er voor mijn gevoel makkelijk iets fout gaan. De gedachte om het masker te zien, vond ik ook erg eng. We kwamen aan bij het ziekenhuis en Syl greep mij meteen stevig bij mijn arm vast. Ze straalde iets uit van: "jij blijft in mijn buurt" en "je laat me niet alleen!!". Ik wilde beslist niet anders, maar we wisten allebei dat we haar tijdens het bestralen wel even alleen moest laten.....
Het wachten in de wachtkamer duurde voor ons gevoel een eeuwigheid, maar ze waren keurig op tijd. In een klein kleedkamertje moest Sylvia haar schoenen uit doen. Door een speciale gang en door een speciale deur kwamen we in de bestralingsruimte. De ruimte van bestralen werd tijdens het bestralen heel goed afgesloten om bestralingsgevaar tegen te gaan. Naar idee.....
Sylvia moest op een tafel gaan liggen. En ja daar kwam toen dat masker, een groen plastic masker.......o ik zie dat beeld nog zo voor me......Syl moest op haar rug gaan liggen en het masker werd over haar gezicht gedaan en vast gemaakt. Ze kon zo geen kant meer op, alleen maar ademhalen door haar mond.
Ik vond het een vreselijk naar gezicht.....het was werkelijk niets minder  erg dan wat ik er over in gezeten had.......het was echt afschuwelijk.
Al die tijd had ik haar hand vast kunnen houden, maar ik moest haar alleen achter laten.Wat zou ik er veel voor over gehad hebben om haar plaats in te nemen. Daar lag ze helemaal alleen in die ruimte, vast onder dat rotmasker, niet wetende wat er nu precies zou gaan gebeuren. Wat moet er wel niet door haar koppie gegaan zijn.....
Ze had een  klein knuffeltje in haar hand. Ze had hem als steun van een vriendin gekregen.....Ik zag haar heel hard in dat knuffeltje knijpen, maar ze hield zich kranig......" Het ging" zei mijn dappere meisje "ga maar"
Wij moesten naar de ruimte waar alles op beeldscherm te volgen was. Via een microfoon was er contact met Sylvia. Ze werd exact op de hoogte gehouden van wat er ging gebeuren.......En ze kon ons horen.......Ik heb haar gelijk laten horen er te zijn en haar goed te kunnen zien......
Het bestralen op zich duurde heel kort. Het viel Sylvia dan ook erg mee. Zelf vond ik het vreselijk haar zo te zien liggen op die monitor.Ik wist dat het een beeld was waar ik nooit aan zou wennen.........
Na het bestralen zijn we naar het restaurant gegaan. Even wat anders.....even verwennen.....en Syl kletste gewoon weer honderduit. Waar haalde die griet die kracht toch vandaan.
Het was de start van een dagelijkse rit van 33 bestralingen..............

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl