justbesilly.punt.nl
4 september 2003
4 september 2003,
Elke nacht was een enorme ramp ...........misschien nog wel groter dan de ramp van elke dag.
Er ging zoveel door je heen, hoewel je eigenlijk totaal niet meer kon denken.Het waren flarden van alles wat gebeurde, maar ook van alles wat ons te wachten stond. Gedachten ordenen lukte niet...........laat staan dat je het nog kon overzien.Behalve al die bizarre overdenkingen lag Syl naast me.Ik kon en wilde mijn ogen niet van haar afhouden. Ik wilde haar zo ontzettend graag beschermen tegen alles wat er op haar af kwam en met haar gebeurde, maar ik stond  met ongelooflijk lege handen. Je wilt als ouder toch je kind tegen alles beschermen, maar hier stonden we met totaal lege handen...........niks wat we konden doen.........vasthouden was eigenlijk het enige wat we konden, maar dat voelde niet voldoende.......... onaanvaardbaar machteloos waren we...........
Het was het gevoel wat elke nacht overheersde: machteloosheid en angst.
Syl kon best nog wel slapen, gelukkig!! En op een of andere manier werd het toch weer ochtend. We hoefden pas in de middag naar Rotterdam. Dus konden we een ochtendje keutelen. Syl was moe van alles wat haar overkwam en zo belandden we na de koffie samen op ons bed. Even weg van die hysterie van telefoon, van het ziekenhuis en van  bezoek thuis. Gewoon even lekker samen zijn, gewoon  lekker kletsen,gewoon samen giechelen en gewoon  lekker tegen elkaar aan liggen. We vergaten even  wat er om ons heen gebeurde en genoten ervan......Het was een heerlijk moment wat ik nu nog heel erg koester......en wat werden we ontzettend ruw verstoord. O, het roept nu nog zoveel woede bij me op.......... Het ziekenhuis belde..........Ruud had beneden de telefoon opgenomen en riep: " Waar we blijven??? het ziekenhuis"
Ik reageerde eerst nog laconiek. Ze vergisten zich en we hoefden pas vanmiddag.
Nou, niet dus..........de radioloog had ons door moeten geven dat de afspraak naar de ochtend verzet was. Of we gelijk maar wilden komen...........
Sylvia ging helemaal in het verzet. Zo begrijpelijk, want wat hadden we het even fijn samen zo....even gewoon kletsen, even ver weg van dat afschuwelijke ziekenhuisgebeuren..........even alsof het gewoon leek.
Eerst was mijn reactie dan ook heel erg afwijzend, maar nee hoor we moesten echt nu komen. Het kon niet anders..........geen ontkomen aan.
Het kostte  heel erg veel moeite om op dat moment om te schakelen. En toch moest het...........ook voor Syl was het een enorm hard gelag om de rit naar het ziekenhuis weer aan te gaan..........en wat stond haar nu weer te wachten...........
We gingen maar...........
In het ziekenhuis viel ik uit naar de verpleging. Syl vond dat maar niks..........Het was pure frustratie.
Eerst moesten we naar de Mouldroom. Hier werd van gips een afdruk van Sylvia's hoofd gemaakt. Daar zouden ze een plastic masker van maken, welke ze om haar hoofd kreeg tijdens de bestralingen. Het masker werd dan vast gezet aan de tafel, zodat bewegen onmogelijk werd. Met afschuw hebben we het staan bekijken hoe ze met Syl aan het werk waren.
Vervolgens werd er een scan gemaakt en daarna werden er allerlei streepjes op haar hoofd gezet.Ze moest lang stil liggen. Dit was nodig voor een juiste plaatsbepaling van de bestralingen. Alles werd met grote precisie uitgewerkt. Heel belangrijk natuurlijk, maar het vroeg veel van Syl haar incassatievermogen. En dat had ze.........ze had zich weer volledig hersteld en was weer ons sterke meisje........ongelooflijk, zo sterk als ze was.
Na dit uitgebreidde bezoek, hadden we 'rust' tot maandag..........dan  zou de rit van 33 enge bestralingen gaan beginnen. We wilden er nog niet aan denken.
We hadden bedacht om na dit ziekenhuisbezoek naar de stad te gaan. Sylvia wilde heel graag een nieuw mobieltje en dit wilden we samen met haar gaan uitzoeken. Syl was helemaal in wolken. Het werd een Samsung.
De verkoper legde van alles uit. Zijn afsluitende zin trof mij echter heel diep in het hart. Hij eindigde met het hele normale zinnetje: "U heeft een jaar garantie"
Dit simpele zinnetje voelde als een superscherp mes, welke diep in mijn hart boorde. Nog lang gonsde het zinnetje in mijn hoofd na.........u heeft een jaar garantie........u heeft een jaar garantie...........u heeft een jaar garantie..........
Een jaar........wat zou er gaan gebeuren dit jaar...........over een jaar.........hoe zou het over een jaar zijn........zou mijn meisje er over een jaar nog zijn...........1 jaar garantie.........wat is nu 1 jaar......... niks toch?.........maar Syl had geen enkele garantie, zelfs niet voor een 1 jaar......... Mijn hart bloedde.............
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl