justbesilly.punt.nl
3 september 2003
3 september 2003,
Na een onrustige nacht met vele vragen, spookbeelden, angsten en verdriet reisden we weer af naar het Sophia Ziekenhuis. Wat zou ons deze dag te wachten staan...........uitleg van de radioloog over bestralingen.
Alleen het woord ' bestralingen' al. Het bezorgde je enorme kippenvel en rillingen. Niet te bevatten, dat wat 3 dagen geleden ver van je bed was, nu plotseling zo eng dichtbij was. Nu moesten we praten met een radioloog, omdat onze dochter bestralingen ging krijgen...........kippenvel krijg ik weer bij het schrijven hiervan.
Het was niet te geloven...........het was niet te volgen...........het was een nachtmerrie...........
We moesten in het Erasmus zijn. Syl pakte me heel strak bij mijn arm en zo liepen we door die grote hal van het Erasmus naar de lift. We moesten naar beneden de kelder in. De afdeling radiologie voor de bestralingen was beneden in de kelder. In een klein wachtkamertje moesten we wachten. Met vele kriebels in onze buik probeerden we de stemming dragelijk te houden. Maar dat kostte ons moeite, heel veel moeite. Onze hoofden zaten  zo vol met verwarring...........en angst, vooral veel angst.
We werden binnen geroepen. Hadden we nog hoop gehad, dan werd deze hoop  weer volledig onderuit geschopt.....Het bizarre verhaal van de radioloog was:
Bestralen kon maar 1 keer. Dit werd dan een sessie van 33 maal bestralen. Er volgde een heel verhaal over slechte kegeltjes die omgegooid moesten worden en over goede kegeltjes die dan ook omvielen...en over het kunnen herstellen van de goede kegeltjes............en over het weer terugkomen van slechte kegeltjes.........al met al de bikkelharde onomkeerbare conclusie: 1 sessie van 33 x bestralen, daarna zouden de goede kegeltjes niet meer kunnen herstellen en waren hersenbeschadigingen het gevolg........... 
Zo onwaarschijnlijk, zo verwarrend, zo bizar maar o zo de realiteit. Je probeerde je er op alle manieren tegen te verzetten, hoewel je ergens wist  dat het de keiharde waarheid was.
De medici waren zo overtuigend en zo zonder twijfel in hun verhaal en uitleg. Eigenlijk wilde je heel kwaad op al die artsen worden, je wilde tegen ze schreeuwen:"Jullie kunnen toch altijd alles!!"  Er moest toch wel iets mogelijk zijn, maar door die ongelooflijk duidelijke houding maakten ze ons snel duidelijk dat er geen uitweg was...........
Wat voelden we ons onbeschrijflijk machteloos..........zo  machteloos............
Ook bij Syl proefde ik verwarde twijfel: "En als het dan weer terugkomt, wat dan, dan kunnen we toch weer gaan bestralen"  Ze gaf zelfs aan, dat al moesten ze haar hele leven blijven bestralen....dat kon toch ook?? Wat moet het een ongelooflijke boodschap voor haar geweest zijn, maar ze bleef zo sterk, zelfs haar twijfeling slikte ze in. Ook na het negatieve antwoord op haar vraag: "En wat dan"............Ja, dan was er nog een chemo, maar daar moest je niet te veel van verwachten.........Sylvia slikte wel, maar hield zich sterk........... zo van buiten dan. 
Wat kan je als moeder dan tegen je meisje zeggen...........niks , helemaal niks...........je kan haar niet beschermen, je kan die rottumor niet weghalen, je kan deze ellende niet van haar overnemen. Alles wat ik wilde, dat kon niet.......... de angst, de onmacht, het verdriet en de pijn groeide en groeide............Ik kon haar alleen maar vasthouden en er voor haar zijn.........
De radioloog had ook haast, enorme haast.....snelheid was duidelijk nodig....het bevestigde het verhaal over de kwaadaardigheid van de tumor. De volgende dag moesten we direct naar de afdeling waar een gezichtsmasker gemaakt moest worden. Eerst zou er een masker gemaakt worden in de Mould Room en vervolgens weer een scan waarbij de exacte plaats van bestralen werd bepaald en uitgetekend.  Dat moest snel zei de radioloog, hij had grote haast...dat was zijn boodschap: haast!!
Ontdaan en ontredderd zijn we richting huis gegaan. Hier belandden we terug in een wereld die totaal onveilig was geworden, waar je geen enkele grip meer op had .
Eenmaal thuis werd je geleefd door de telefoon en bezoek. Uitleggen, vertellen, maar vooral ook verhalen te horen krijgen met allerlei goedbedoelde adviezen. De chaos in je hoofd werd er groter en groter door. Tijd om iets te laten bezinken was er niet..........Wat we wilden was uiteraard Sylvia volledig bijstaan. We leerden snel dat we moesten uitkijken dat we ons niet gek lieten maken door de telefoon en alles wat daar omheen gebeurden. We gingen ons, indien nodig, op splitsen: Een van ons voor Syl, als zij dat wilde, en de ander voor eventueel bezoek of telefoon. Sylvia was het allerbelangrijkste.....Zij ging voor alles en zij gaf aan wat ze wilde........
Sylvia bleef bij ons op de kamer slapen. Dat gaf ze duidelijk aan, dus dat was geen probleem. En eerlijk gezegd vond ik het ook fijn haar zo dicht mogelijk bij me in de buurt te hebben........we gingen weer een nacht in met nog meer vragen, nog meer spookbeelden en nog veel meer angst.
 
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl