justbesilly.punt.nl
2 september 2003
2 september 2003,
Verschrikkelijk moeilijk vind ik het om deze dag te vertellen....
Na een nacht vol met angsten, onzekerheden en herbelevingen van de maandag gingen we met zijn drietjes richting Sophia Ziekenhuis. Geen van drieen wisten we wat te zeggen....enerzijds wil je nog een soort luchtig doen, de sfeer prettig houden, maar je bent je ook zo bewust van de ernst van dit bezoek.Hoe doe je dan op zo'n moment.....je wilt en moet er voor Sylvia zijn op een goede steunende manier, maar je bent ook zo bang.....zo verschrikkelijk bang voor wat er komen gaat.
In het Sophia werden we vrij snel bij de neurologe binnengelaten. Het leek haast een ' gewoon' medisch bezoek oftewel  we hadden een gesprek, Sylvia onderging een neurologisch onderzoek, de foto's werden bekeken of ze bruikbaar waren en verder eigenlijk niet.......
We werden daarna al vrij snel voor een paar uurtjes weggestuurd. Want zo zei de neurologe: deze case moet eerst in een medisch team besproken worden.  Hier moest o.a. besproken worden welk type hersentumor het zou zijn of er een biopt  gedaan moest worden en welke behandelingen er zouden moeten gaan volgen. Het medisch team kwam diezelfde middag nog bijeen, dus kon het overleg  snel plaats vinden. De vraag was of we een paar uur later terug wilden komen.
Ja en dan sta je buiten...allemaal indrukken, vragen en onzekerheden vliegen door je hoofd.We gingen onze tijd maar opvullen met ergens een tentje op te zoeken om iets te eten. We kwamen uit bij een of andere chicken restaurant. Ruud was op dat moment gelukkig heel goed in staat om de sfeer prettig te houden en had lol  met Sylvia. Ik daarentegen was innerlijk de weg volledig kwijt, kon ook geen hap door mijn keel krijgen. Ik stond op ploffen en voelde dat het zo ontzettend fout zat.....Ruud vertelde later dat hij nog hoop had...goede hoop.
Na een paar uurtjes zaten we weer in de wachtkamer....nu alledrie heel stil en bloednerveus....Daar ging de deur open en werden Ruud en ik eerst verzocht binnen te komen. Sylvia moest nog even wachten.......dat alleen al...afschuwelijk, ik wilde haar helemaal niet alleen laten!
Je gaat maar naar binnen,ondanks je enorm tegenstrijdige gevoel, eigenlijk weet je dan al dat het zeker niet goed zit.....De neurologe was heel helder in haar verhaal.Het leek wel een zakelijk verhaal. Sylvia had een hersentumor, nml. een ponsglioom. Dit is bijzonder kwaadaardig en kan niet behandeld worden. Er is alleen maar palliatieve zorg mogelijk.We zouden onze dochter gaan verliezen..... Haar tijd was nog 6 tot 18 maanden.......
Dan volgt er niks meer.......Denken kan niet meer, voelen lukt niet meer,volledig verdwaasd op de wereld.......En dan moet dat meisje  nog gehaald worden. Ruud had tranen in zijn ogen, ik was volledig versuft....Syl moet dit gezien hebben, bovendien heeft ze alleen in de wachtkamer gezeten en is ze toch ook niet gek....het moet vreselijk voor haar geweest zijn.
De neurologe vertelde dat ze eerlijk zou zijn tegen Sylvia, maar wel in andere bewoordingen, niet zo to the point. Ik geloof ook dat ze dit inderdaad gedaan heeft. Ik weet alleen niet meer precies hoe of wat er gezegd is.Ik weet nog dat Sylvia  wel een paar vragen gesteld heeft.Deze hadden op dat moment vooral te maken met of ze in het ziekenhuis moest blijven en of ik anders toch wel bij haar mocht blijven...Ze zocht  duidelijk haar veiligheid......
Op zich uiterlijk gezien heeft Sylvia deze schokkende diagnose vrij stoicijns ontvangen.....misschien was ze, en dat denk ik, net als wij verdwaasd, versuft..... Het is zo ontzettend onwezenlijk en echt niet te bevatten om zo'n boodschap te krijgen.......hier kan echt geen  enkel verstand bij.......
Er zijn toen alleen nog allerlei afspraken gemaakt voor de rest van de week....het ging allemaal een beetje langs me heen, maar het stond allemaal op papier dus kan het je op dat moment ook niet zo heel veel schelen. Ik begreep dat er nu heel snel  bestraald moest gaan worden en dat we daar de volgende dag al voor naar de radioloog moesten....Verder wil je maar 1 ding:  weg...........snel weg en naar huis.......in ieder geval weg en eigenlijk wil je heel ver weg......weg van deze waarheid.....
In de auto kwamen bij mij de tranen....Nooit vergeet ik,  Sylvia's hand in mijn nek, ik voelde haar kriebelen, om mij te troosten i.p.v. andersom en ik hoor haar woorden nu nog klinken: " mam, je moet sterk zijn...dat ben ik ook" .......... En sterk was mijn meisje....ongelooflijk sterk....
Sylvia gaf aan naar Sylvester te willen....Sylvester is haar lievelingspaard...Daar vond zij altijd haar rust, wanneer ze niet lekker in haar vel zat: op de manege.....bij haar paarden. Natuurlijk zijn we gelijk naar de manege gereden. Ik krijg kippenvel en een dikke brok in mijn keel  wanneer ik hier aan terug denk....zo indrukwekkend om mijn meisje met Sylvester te zien....samen met hem om haar verdriet en angst te delen.....even helemaal afgesloten van de hele wereld.....en wat was Sylvester van slag, heel onrustig, heel druk, heel vreemd, zo anders......Het beestje voelde het allemaal zo goed aan, zo ongelooflijk goed.......Hij was net zo van slag als wij dat waren.......
                      
Sylvia en Sylvester
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl