justbesilly.punt.nl
1 september 2003 vervolg
1 september 2003  vervolg,
Stil zijn we naar huis gereden. Ieder met zijn eigen spookbeelden in zijn hoofd. Praten lukt dan niet...er gebeurt zoveel met je. Allerlei gevoelens nemen je in beslag: angst, ongeloof, verdriet, machteloosheid.....en zorg, vooral grote zorg.... Hoe moet je er voor Sylvia zijn, wat gaat er door haar heen enz. enz.
Thuis ging Sylvia gelijk naar boven achter de computer: msn op. Ze moest het van zich af praten richting haar vriendinnen. Heel begrijpelijk, maar ik had haar het liefst vastgepakt en niet meer losgelaten.
Wij zaten beneden ontgoocheld op de bank.Je weet niet wat je zeggen moet, denken moet...het verloop van de dag spookt maar door je hoofd en je krijgt er totaal geen grip op.....
Veel tijd kregen we overigens niet. Heel snel stonden er al buren op de stoep: " of het waar was wat ze gehoord hadden over Sylvia". Hoe snel kan de tamtam gaan....onze familieleden waren nog niet eens op de hoogte....
Wat er allemaal precies gebeurd is die dag, kan ik me niet helemaal goed meer herinneren. Wel dat we Alex moesten inlichten toen hij uit zijn werk kwam. We hadden bewust gewacht tot hij uit zijn werk kwam. Hij zou er op zijn werk niets mee kunnen en we wisten ook niet hoe hij op dit slechte nieuws zou gaan reageren. Liever heb je hem dan bij je in de buurt, zodat je er voor hem kunt zijn. Alex was enorm geschokt en werd heel erg boos. Het kon niet waar zijn:Syl kanker, onze Syl???? dat kan niet!!!!...... Heel hard muziek draaien was zijn manier van afreageren......
We zijn allemaal een enorme piekernacht ingegaan.Ieders hoofd was een chaos, maar je kan niets op zo'n moment en al helemaal 's nachts niet. Alleen maar wachten tot het de volgende dag is.....en met heel veel angst die dag in gaan.....
 De volgende dag moesten 's ochtends in het Sophia ziekenhuis zijn. Sylvia heeft die nacht bij ons op de kamer geslapen, daar voelde zij zich veiliger.......want haar veiligheid was natuurlijk helemaal zoek.

Reacties

saskia op 26-03-2006 13:46
Nooit meer zullen we dat telefoontje van die dag vergeten. Met z'n allen zaten we in de kamer elkaar verslagen aan te kijken. Je wilde het niet geloven, maar geloofde het toch. Zo gek, zo oneerlijk, zo om ontzettend boos van te worden, zo.........ja van alles.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl