justbesilly.punt.nl
1 september 2003
1 september 2003,
Na het weekend heb ik 's ochtends vroeg een afspraak gemaakt bij de huisarts. We konden om half 9 komen. Eerst moesten we naar de fysio, want Syl liep bij de fysio vanwege haar problemen met lopen. Ik was meegevraagd, want de fysiotherapeute wilde me spreken. Het was een raar bezoek, want Sylvia kon nog steeds niet goed zien. De fysiotherapeute gaf aan dat Sylvia haar heup niet goed was, maar adviseerde ons eerst naar de huisarts te gaan gezien de nieuwe klacht.Zo gezegd, zo gedaan....het was druk in de wachtkamer en Syl moest in een hoekje op de grond zitten. Toen we geroepen werden, viel het me op dat Sylvia moeite had met opstaan. Ze had problemen met de coordinatie. Binnen bij de huisarts deed ze haar verhaal. De huisarts wist het zelf ook niet, maar wilde ons wel doorverwijzen. Het werd een doorverwijzing naar de neuroloog. Ze zou dezelfde dag nog contact opnemen. Wij gingen dus weer naar huis. Die dag was, zoals elke maandag, Lisanne er. Lisanne is een dochter van een vriendin.
We waren nog maar net thuis of de telefoon ging al. Of we direct naar het ziekenhuis konden gaan en ons melden bij de spoedkliniek. Daar zou een neuroloogassistent op ons wachten. Vreemd, zoveel haast...het gaf mij een onrustig gevoel. Syl was op dat moment nog lekker met Lisanne bezig.Het gaf haar afleiding. Na wat spulletjes gepakt te hebben, zijn we met zijn drieen naar het ziekenhuis gegaan. Daar werden we inderdaad verwacht. De assistente deed bij Sylvia een algemeen neurologisch onderzoek en wilde daarna een MRI laten maken. Ik voelde aan, dat ik een oplossing voor Lisanne moest gaan bedenken. Ik heb een vriendin gebeld, die Lisanne ook goed kent en heb haar op laten halen. Zo had ik mijn handen helemaal vrij en kon ik me helemaal op Sylvia richten. Mijn onrustige gevoel werd sterker en sterker. Moeilijk om dat niet te laten merken, maar dat moest....
Na lang wachten konden we naar de radiologie voor een MRI. Sylvia werd er in een bed naar toe gereden door een zuster en ik liep mee. Bij de MRI mocht ik mee naar binnen. Syl had de zenuwen, wist niet goed wat haar te wachten stond. Het is een stroomversnelling waar je in komt en een soort gelaten lieten we het over ons komen. De MRI op zich viel Syl mee, maar eenmaal buiten op de gang shockeerde ze me enorm. " Mam" zei ze: " Ik heb een hersentumor". Een mes ging tussen mijn ribben....een pijnscheut.....ik probeerde me snel te herstellen. Ik vroeg haar waarom ze dit dacht..." O, zo maar" zei ze. Ik probeerde haar te overtuigen dat het allemaal mee zou vallen en dat dat niet zo was. Maar diep binnenin mij zei een stemmetje dat het ernstig zou zijn.....puur intuitie. Ik moest rustig blijven en er voor haar zijn en voor afleiding zorgen. Het was me echter een raadsel waarom zij die conclusie had getrokken en het had me enorm geraakt zoals ze dat zei.
Heel lang stonden we op de gang op de zuster die ons weer op zou halen te wachten. Sylvia werd onrustiger en onrustiger. Dus een verzetje was nodig. " Weet je wat" zei ik " Ik rij je zelf wel terug". En daar gingen we met het grote bed door allerlei gangen....vreemd kijkende mensen, vragende blikken van personeelsleden, gegiebel van ons...het maakte op dat moment niet uit. Wij hadden even lol, want Syl lag in een deuk in dat bed, want mijn stuurkunsten waren uiteraard niet optimaal. Terug bij de spoedkliniek keken ze maar vreemd op dat wij  zo terug kwamen....ze zouden ons toch komen halen???  Tsja dat duurde ons net even te lang...
Toen was het weer wachten, wachten en nog eens wachten. Eten mocht niet, want ze wisten niet of er nog meer moest gebeuren. Ruud hield ik tussen de bedrijven door op de hoogte. 
Na een hele tijd kwam de assistente weer....ze wilde nog een CT-scan.....Eigenlijk weet je dan dat er wat gezien is, maar ergens wil je er dan nog niet aan....Het gaat ook zo snel allemaal, ondanks dat lange wachten......
Nu was het weer wachten op het moment dat de scan gemaakt kon worden. Eindelijk konden we weer naar de radiologie. Nu mocht Sylvia in een rolstoel. Dat was eenvoudiger en we gingen samen....vonden we allebei prettiger. Bij de scan mocht ik niet mee naar binnen, heel vervelend voor vooral Sylvia ....pfffff wachten, wachten en nog eens wachten. Daar word je echt helemaal gek van.....Na een  dik half uur, denk ik, kwam ze weer buiten. Dat viel mee zei ze. Maar aan haar snoetje kon ik zien, dat ze ongerust en volop in spanning was.
Ondertussen had ik wel haar vader teruggeroepen.Hij moest echter nog een stuk rijden en kon er niet gelijk zijn. Ik ben met Sylvia weer teruggereden naar de spoedkliniek. We hadden allebei wel trek ergens in onderhand, want vanaf 's ochtends vroeg hadden we niks meer op. Ik mocht iets gaan halen in het winkeltje, dus ben ik wat lekkere dingen gaan halen. En toen maar weer wachten, wachten en nog meer wachten......
Om een uur of 4 kwam dan de assistente, maar nu niet alleen, maar met een neurologe......of we even mee wilden lopen naar een kamertje aan de overkant.....met lood in de schoenen en een hard kloppend hart gingen we zitten....In de verte hoorde ik wat er gezegd werd:"we hebben slecht nieuws,we hebben iets op de MRI en de CT-scan gezien: je hebt een hersentumor".....De wereld stort in voor Sylvia en mij......Ontzet stellen we wat vragen, maar eigenlijk dringt er niets tot je door, maar hoor je alleen maar in je hoofd het woord: hersentumor, hersentumor, hersentumor......
We krijgen wat te drinken en worden even alleen gelaten. Ze komen zo wel terug zeggen ze....
Ondertussen kwam Ruud binnen....geschokt proberen we het verhaal te vertellen. Sylvia is in shock..." zie je wel, ik zei het toch"  Nu kwam er ook uit, dat ze het personeel in het hokje had zien staan discusieren en op de foto's had zien wijzen....rillingen lopen over mijn rug....
De neurologe kwam weer terug en deed Ruud nogmaals haar verhaal. We stellen een paar vragen. We krijgen te horen dat de tumor niet operabel is, vanwege de moeilijke ligging op de hersenstam.Verder kunnen ze nog niet zoveel zeggen. We moeten maar zo snel mogelijk naar een gespecialiseerd ziekenhuis....Welke willen jullie?  Pffffff weet ik veel, daar waar we zo snel mogelijk terecht kunnen. Denken lukt niet meer.......de wereld is zwart en ingestort.
Het werd de volgende dag naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. We hebben de foto's nog gezien en daar werd ik helemaal beroerd van. Afschuwelijk was het om te zien en mijn gevoel werd slechter en slechter.........daarna konden we naar huis.
De weg, de huizen, de lucht,  de hele wereld.....alles zag er anders uit...........opeens heb je een dochter met een hersentumor. Dat kan niet waar zijn.............
 
De volgende keer schrijf ik over de rest van de dag......

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl