Bezoek van school, vrijdag 3 december 2004,
Sylvia werd zieker en zieker. De hoofdpijnen waren ondraaglijk. Haar interesse in de buitenwereld werd merkbaar kleiner. Ze lag alleen nog maar op bed en sliep vaker. Ze wilde heel graag Sjors bij haar hebben. En Sjors was trouw....hij lag bijna altijd tegen haar aan op bed. Morfinepleister werden verhoogd om die afschuwelijke hoofdpijn te bestrijden, maar dat wilde maar niet lukken. Machteloos voelde ik me te zien, dat die pijnen niet te bestrijden waren. Inmiddels werd er al gesproken om de morfinepomp aan te gaan sluiten. Bezoek gingen we op Sylvia's verzoek minimaliseren. Sylvia wilde niet meer dat iedereen kwam, maar wel het bezoek wat die vrijdag zou komen. Syl kreeg bezoek van haar klas. Dat vond Syl heel fijn. Mijn bewondering was al de hele ziekte periode groot voor de wijze, waarop haar mentor en klasgenoten omgingen met Sylvia. Trouw kreeg Sylvia bezoek en kaartjes....zo lief en zo fijn voor Syl! Sylvia's ogen gingen altijd glimmen wanneer ze iets van 'haar meiden en jongens' hoorde. Nu zouden een paar klasgenoten samen met de mentor langskomen, want ze hadden een verrassing voor Sylvia!
En een leuke verrassing, want de klas had geld ingezameld. Ik wist stiekem al waarvoor, maar moest natuurlijk mijn mond houden. In de ochtend kwamen ze dan, een aantal klasgenoten met de mentor. Het was best wel druk. Sylvia kreeg een prachtige grote kaart waar alle klasgenoten iets op geschreven hadden. Sylvia wilde het graag lezen, maar dit lukte niet meer. Ze deed even haar best, maar snel legde ze de kaart al weg. Daarna werd Sylvia bedolven onder kadootjes....kadootjes niet voor haar, maar jawel allemaal voor HAAR Sjors! Het was leuk, maar ook moeilijk....moeilijk omdat ik zag dat Sylvia het niet meer kon volgen wat er allemaal gebeurde. Het lukte haar niet meer met haar klasgenoten te praten. Ze reageerde nauwelijks op wat er gezegd werd. Het was haar te veel......
Nadat de visite vertrokken was, was Sylvia ongelooflijk moe. Het was schrijnend te zien hoe verdrietig Sylvia hier van werd. Ze was voor de komst van haar klas zo blij, maar merkte zelf ook dat het haar niet meer lukte om te reageren op wat er om haar heen gebeurde. Ze viel in een diepe slaap, zo moe was ze. 's Avonds toen ze weer een beetje uitgerust was, ben ik bij haar gekropen op bed. Lekker tegen haar aan. Dit deed ik elke dag, want dat vonden we allebei heerlijk. Samen hebben we alle kadootjes en kaart rustig bekeken. Ze had geen idee wat ze allemaal gekregen had. En, jawel hoor toen kwam haar oude vertrouwde glimlach weer te voorschijn. Ze vond 't geweldig, alleen met alle visite erbij lukte het haar niet meer om bij te houden. Dat ging niet meer.
.JPG)
.JPG)
